Czwartek trzynastego, czyli as bad as it gets
» Napisz komentarz » Zobacz komentarze innych
Oprócz spektakularnych sukcesów w kuchni zdarzają się też porażki. Zauważyliśmy, że nikt się tymi porażkami specjalnie nie chwali, więc tym artykułem mamy nadzieję zapoczątkować nowy trend w kuchennym piśmiennictwie. Dość tego snobizmu na mistrzów patelni (he he).
Czwartek zapowiadał się nieszczególnie, resztki wina jeszcze szumiały w głowie i trudno było przetrwać cały dzień przed komputerem. Gdy po piątej zerwałem się z pracy byłem okrutnie głodny (bo biurowymi lunchami gardzę, tak mi się zafiksowało i trzyma).
Podjechałem do Emmy na małe zakupy i wróciłem do domu z obrzydliwym przemysłowym oscypkiem (mówiłem!) i obiecującą wizją makaronu bucatino z oliwą i czosnkiem. Ah, ta prostota, aromat czosnku ukryty pomiędzy wiórkami tartego parmezanu... W sklepie zdążyłem jeszcze rąbnąć wózek jakiejś kobiety, dopadła mnie dopiero koło kas i wyglądała na lekko zaszokowaną takim zuchwalstwem. Musiałem przejść się i znaleźć mój, szczególnie że w środku zostawiłem kask i rękawiczki.
Pokroiłem czosnek i coś naszło mnie, aby dodać też kilkanaście cienkich paseczków oscypka. Całość wrzuciłem na oliwę i zająłem się walką ze statywem i robieniem zdjęć patelni. Makaron wesoło bulgotał w garnku, Dow Jones się zielenił, więc uwierzyłem w siebie i zły nastrój się rozpłynął.
Do czasu gdy poczułem czosnek, a wtedy było już za późno na ratunek. Dodałem jalapeno, żeby trochę przebić przydymiony smak, starłem pecorino i pokroiłem w kostkę pomidora. Dodałem sos do makaronu i ... no i bez całość pływała w oliwie, czosnek był przypalony, oscypek jak podeszwa, a jalapeno wyglądały jak kawałki podsmażonych owadów. Mimo to zrobiłem jeszcze kilka zdjęć. Zjadłem trochę i wściekły zapchałem się ciastkami.
Kaśka wróciła do domu i już w drzwiach kazała mi zrobić dla siebie kanapki. Rozpakowałem torbę z zakupami, w której było wszystko oprócz chleba - musiał wylądować w porwanym koszyku. Szybka wyprawa do lokalnego sklepu (nie znoszę go, bo wybór żaden, ceny trwogą przejmują, a jedna z ekspedientek jest na mnie obrażona i ostentacyjnie nie odpowiada na "dzień dobry").
Już w sklepie zaświtała mi myśl, że warto byłoby napić się prawdziwej, pysznej czekolady . Kupiłem tabliczkę gorzkiego Wedla i mleko. W sieci znalazłem przepis, który zachwalał dodanie do mleka z roztopioną czekoladą kogla-mogla z jednego żółtka ("nadaje masie cudowną aksamitność"). Zamiast robić kogla-mogla skupiłem się znowu na Nikonie i regulacji błysku flesza, poubijałem żółtko może minutę, po czym dolałem do masy.
Pachniała świetnie, jak gęsta gorąca czekolada w najlepszej kawiarni. Znowu zniknęły czarne chmury i zasiadłem do degustacji. Porcelanowa filiżanka po brzegi wypełniona napojem... pierwszy łyk, drugi łyk. Zaraz zaraz. Skąd się tu wzięły zacierki? "Bartek, czemu tam coś pływa?" - spytała Kaśka. "Nic nie pływa, to tylko kożuch się zrobił" - odpowiedziałem. Gówno prawda, to nie kożuch, tylko klasyczne zacierki z niewystarczająco zmiksowanego jajka. Przelałem masę znowu do garnka i odpaliłem mikser na kilka minut. Znowu do filiżanki.
Wypiłem jeszcze parę łyków, robiąc dobrą minę do złej gry, po czym nie wytrzymałem natrętnej myśli, że piję nic innego tylko czekoladowy rosół i wylałem resztę do zlewu.
Ja, widząc datę z premedytacją nic w kuchni nie robiłem :-)
Szacun!
A ja upiekłam sobie torcisko.Biszkopt jasny + kakaowy+krem kakaowy z rodzynkami i orzechami+krem pomarańczowy+spirytus
w kremie i ponczu.Wszystko było pyszne dopóki nie poleżało w lodówce.Zapomniałam.że cytrusy w lodówie nabierają gorzkiego
smaku,a ja dałam do kremu dwie ogromne pomarańcze.Nie chciałam wcinać niezbyt zdrowej /ale smacznej/ smażonej skórki pomarańczowej więc sobie 'dogodziłam" goryczą z pomarańczy. Tort jednak zjadam /po odrzuceniu pomarańczowego kremu/
i mruczę z zachwytu tak głośno,że budzę naszą kotkę.
SKOJARZYŁAM DOPIERO PO BARDZO DŁUGIM CZASIE GDY O PODOBNEJ SYTUACJI OPOWIADAŁA MOJA TEŚCIOWA
naprawdę niesamowicie opisane:)