» Napisz komentarz » Zobacz komentarze innych
Czas na cukinię - to kolejne warzywo, które warto mieć pod ręką. Nie jest specjalnie drogie (poza sezonem 3-4 zł za średniej wielkości egzemplarz, w sezonie taniej), za to świetnie pasuje do wielu ciekawych dań. Samo wspomnienie makaronu parpadelle z czosnkiem, smażonymi plastrami cukini i sosem vinegret przyprawia mnie za każdym razem o tęskny skurcz żołądka.
Nie samym jednak makaronem człowiek żyje, a aby zachować sensowne proporcje wagi do wzrostu należy raz na jakiś czas naszą przyjaciółkę cukinię wykorzystać do produkcji zupy-kremu.
Zaczynamy od zwykłego bulionu, oczywiście najlepiej jest wywar upichcić od podstaw, pozostawiając super smaczne kostki rosołowe Pascalowi (skoro mu tak zależy). W tym celu do garnka wody wrzucamy włoszczyznę lub suszone warzywa, a w chwilę później pokrojone w artystycznie niedbałą kostkę ziemniaki.
Gdy wywar bulgocze w garnku, obieramy cukinie ze skórki i kroimy w grubą kostkę. Nie trzeba się do tego zbytnio przykładać, bo niebawem i tak będziemy całość miksowali. Gdy wywar jest gotowy (po kilkunastu minutach), dodajemy cukinię, starty ser i zioła, mieszamy i czekamy kolejne kilka minut, aż całość zmięknie. Niektórzy wolą przed dodaniem cukini przesmażyć ją na oliwie, ale skoro można bez szkody dla smaku oszczędzić sobie smażenia, warto to zrobić.
Zbliżamy się do końca - całą zupę przelewamy do robota kuchennego (wkładamy ostrze "koktajlowe", czyli wersja blender) i miksujemy kilkanaście sekund. Równie dobrze można użyć oldschoolowego miksera ręcznego z odpowiednią końcówką "blendującą" - rzecz jasna wtedy miksujemy bezpośrednio w garnku, po czym 20 minut myjemy ściany w kuchni.
I teraz gwóźdź programu - niektórym sam krem może wydawać się odrobinę monotonny i ekscytować smakowo nie bardziej niż przecier dla niemowlaka. Aby temu zaradzić, wyciągamy z lodówki naszą tajemną broń z Norwegii - wędzonego łososia! Kroimy go w cienkie paski (im więcej tym lepiej) i wrzucamy do zmiksowanej zupy, mieszając całość jeszcze przez chwilę na małym ogniu. Doprawiamy do smaku pieprzem i solą, wlewamy w miseczki, a górę dekorujemy grzankami. Voila!
Durna fraszka jest, a jakże, przecież tylko słabe przepisy jej nie mają:
o kremie
chciałoby lniane sie