dżemolada śliwkowa w woku
» Napisz komentarz » Zobacz komentarze innych
- - 2 kg śliwek (miękkie na przetwory, np. węgierki)
- - 1-2 kubki ciemnego cukru z trzciny cukrowej
opcjonalnie (doprawienie)
- - pół cytrynki
- - chlust rumu
- - pół szklanki wina
- - cynamon
- - cukier waniliowy
Przepis rozpoczynamy wycieczką na targ. W pięknej traktorowej dzielnicy Warszawa Ursus jeszcze jeden się uchował - co sobotę na plan vis a vis opuszczonych hal fabryki zjeżdza się kilkuset rolników. Bardzo polecam takie zakupy, bo wybór świetny, ceny sporo niższe niż w sklepach no i ten klimat - można się potargować i ponarzekać razem na władzę, pogodę i dziury w drogach. No i 2 kg śliwek to całe 5 złotych, w ramach dodatku dostałem jeszcze dwa malinowe pomidorki. Można tam też zaopatrzyć się w galanterię metalową, obuwie, meble i chyba z setkę innych przedmiotów ;-)
Z braku odpowiedniej patelni, która pomieściłaby 2 kg śliwek, musiałem posiłkować się prawie-wokiem z Duki. Rozmiary ma całkiem znaczne, a i grzeje się nieźle, do tego przepisu nadaje się zatem jak znalazł.
Śliwki kroimy w plasterki lub kostkę, jeśli zamierzamy później miksować dżemoladę, nie ma większego znaczenia jaki będzie kształt wyjściowy. Po pokrojeniu ładujemy całość do woka i nastawiamy na małym ogniu.
Kilku następnych godzin nie mogę nazwać fascynującymi - to powolne pichcenie się masy (bez przykrywki, żeby elementy wodne odparowały), a co 5 do 10 minut wizyta przy woku i zamieszanie (drewnianą łychą). Niedługo po starcie pichcenia dodajemy cukier, ja wybrałem normalną ciemną Demeradę (trzcinowy), której wsypałem na oko 1 kubek normalnych rozmiarów. Ilość cukru to kwestia gustu - ja wolę dżemoladę dość kwaskową, w trakcie gotowania można dosypać cukru do osiągnięcia pożądanego poziomu "słodkości".
Po dwóch godzinach (na oko) duszenia i pichcenia dodajemy w proporcjach wedle uznania:
- - 1/3 cytryny, starta skórka + sok ze środka
- - z pół szklanki wina
- - nieduży chlust dobrego rumu (ale podejrzewam że nada się nawet obrzydliwy czeski Tuzemak)
- - cukier waniliowy
- - cynamon (nie należy przesadzić, bo zbyt mocno złamiemy smak)
Powyższa lista obejmuje składniki, które akurat stały u mnie na półce i chowały się w szufladach, panuje tutaj pełna dowolność i można sobie poeksperymentować. Gdy masa zacznie się robić odrobinę gęstsza, można na moment odstawić ją z ognia i trochę zmiksować - oczywiście jest to droga zupełnie nie i-tal i po operacji nie uświadczymy już kawałków owoców. Będziemy mieli w miarę jednolitą i gładą masę.
Jak już znudzi się nam mieszanie i wędrówki do kuchni co 10 minut, odstawiamy całość z gazu i przygotowujemy słoiki (bez paranoi, po prostu czyste słoiki). Pakujemy dżemoladę do słoików i stawiamy je na głowie, żeby trochę zassały. Z 2 kg śliwek wyszły mi trzy średniej wielkości słoiki dżemolady.
Wersja 100% i-tal (nie przetestowana): nie miksujemy masy, odstawiamy z ognia i nastepnego dnia dajemy jej jeszcze kilka godzin wycisku na powolnym ogniu. Potem pakujemy w słoje.
Chociaż z początku kobita narzekała, że za kwaśne, czas na ostateczną ocenę nadszedł dzień po produkcji. Dostałem SMS-a od Kaśki: "Pyszna marmolada, z omletem i jogurtem wymiata!". Nuff said!
Na koniec - z cyklu kretyńskich fraszek, fraszka na śliwkę:
Nie oszukasz śliwko mnie tu:
od purpury do fioletu!
hints & comments
- - nie polecam przyspieszania procesu przez zwiększanie gazu - jest więcej niż prawdopodobne, że całość po prostu się przypali.
- - warto poeksperymentować z dodatkami, dżemolada sporo wybacza; szkoda, że Kaśka nie cierpi kardamonu.
Pyszka i polecam zrobić samamu, to napawa dumą hehe
acha, no i moja mama robi wielki gar. wielki-wielki - wręcz saganem bym go nazwała. nie wiem, skąd go wytrzasnęła - kiedyś kupiła w przypływie natchnienia i chwała jej - jak robi śliweczki, to kupujemy ilości jak największe, żeby gar do pełna wypełnić. i mama robi, jak w wersji ital tutaj opisanej: najpierw, pierwszego dnia, to sobie pyrka i trzeba mieszać (sporo znika przez podjadanie :D ), potem stoi przez noc i znowu pyrka. a potem wielki gar znika w trybie turbo. słoiki nie są potrzebne, chociaż robimy tyle, że całą półkę w spiżarce byśmy zapełnili. to jest po prostu zajepyszne i już :)))