» Napisz komentarz » Zobacz komentarze innych
To jedno z najprostszych ciast jakie można sobie wyobrazić - przywraca wiarę w siebie wszystkim, którzy ciast piec nie umieją, nie lubią i ogólnie boją się by życie nie okazało się zakalcem. Jeśli to Cię nie przekonało, dodam, że to bodajże jedyne ciasto, które umie zrobić Kaśka. Cóż, jak widać stary rodzinny przepis działa cuda.
Oddzielamy żółta od białek, białka ubiajmy na pianę (można dodać szczyptę soli) w naczyniu w którym będziemy rozrabiać później ciasto. Dodajemy szklankę cukru i znowu ubijamy. Po minucie czy dwóch dorzucamy cukier waniliowy i jeszcze raz ubijamy. Jak się już ubije - dodajemy po jednym żółtka.
W oddzielnym naczyniu do mąki dodajemy proszek do pieczenia (można przesiać z mąką, ale mi nigdy się nie chce i tego nie robię) i po troche dodajemy mąkę do naczynia z jajkami. Kręcimy (w oryginalnym przepisie jest mowa o "łyżce do kręcenia ciasta", nie mam pojęcia co to za narzędzie, Kasia mówi że nada się "to drewniane z kulką na końcu"). Wyrabiamy ciasto delikatnie. Dodajemy olej, wodę, mieszamy porządnie.
Piec 45 minut, nie otwierając piekarnika (chociaż pokusa jest). Jeść! hints & comments